اصل تعهدی

اصل تعهدی یک مفهوم حسابداری است که نیاز به معاملات در دوره زمانی که در آن رخ می دهد ، بدون در نظر گرفتن زمان دریافت پول نقد واقعی برای معامله ، ثبت می شود. ایده اصلی این تعهدی این است که رویدادهای مالی با تطبیق درآمدها در برابر هزینه ها در هنگام معاملات - مانند فروش - به درستی تشخیص داده می شوند تا زمانی که ممکن است پرداخت واقعی برای معامله دریافت شود.

به دنبال اصل تعهدی در حسابداری ، تصویری دقیق تر از وضعیت مالی واقعی یک شرکت ارائه می دهد ، اما این یک روش سنگین تر برای اتخاذ مشاغل کوچک است.

GAAP و IFR در اصل تعهدی

مفهوم تعهدی به عنوان یک روش حسابداری استاندارد برای شرکت های بزرگ در نظر گرفته می شود و از هر دو استاندارد بین المللی گزارشگری مالی (IFRS) و اصول حسابداری به طور کلی پذیرفته شده (GAAP) پشتیبانی می شود. این چارچوب های حسابداری دستورالعمل هایی را برای مشاغل در سراسر جهان در مورد چگونگی حساب کردن درآمد و هزینه ها جدا از فقط استفاده از رسیدهای نقدی ارائه می دهد.

مشاغل بزرگ اصل تعهدی را معتبرترین سیستم حسابداری برای تعیین وضعیت مالی و جریان نقدی عملیات تجاری خود می دانند ، با درآمدها و هزینه های مرتبط با آن در همان دوره گزارشگری ثبت شده است. مشاغل با درآمد بیش از 5 میلیون دلار درآمدی لازم است از اصل تعهدی برای اهداف مالیاتی استفاده کنند.

حسابداری تعهدی در مقابل حسابداری نقدی

تفاوت اصلی بین حسابداری تعهدی و حسابداری نقدی در دوره ای که در آن درآمدها و هزینه ها ثبت شده است ، نهفته است.

روش حسابداری تعهدی

روش تعهدی حسابداری مبتنی بر تطبیق درآمدها در برابر هزینه ها در دوره ای است که معامله در آن انجام می شود ، به جای اینکه پرداخت پرداخت شود ، این روال با حسابداری نقدی است. روش تعهدی به مشاغل نیاز دارد تا "کمک هزینه حساب های مشکوک" را عامل کنند زیرا کالاها قبل از دریافت پرداخت به مشتریان تحویل داده می شوند و برخی از مشتریان ممکن است در پرداخت آن نتوانند.

از طرف دیگر ، برخی از مشتریان ممکن است قبل از تحویل کالا به خریدار ، کالا را بپردازند. در چنین نمونه ای ، پرداخت در ابتدا به عنوان یک مسئولیت برای فروشنده ثبت می شود (زیرا با دریافت پرداخت ، تجارت پس از آن مسئولیت تحویل کالا را بر عهده دارد).

هنگامی که کالا به مشتری تحویل داده می شود ، پرداخت از حساب مسئولیت به حساب درآمد منتقل می شود. به همین ترتیب ، هنگامی که یک لایحه هزینه دریافت می شود ، حتی قبل از پرداخت هزینه برای هزینه ، در حساب هزینه نیز ثبت می شود.

روش حسابداری نقدی

روش حسابداری نقدی در هنگام دریافت یا پرداخت جسمی ، معاملات و هزینه های مربوط به هزینه را ثبت می کند. این روش محدود به مشاغل کوچک است که حجم قابل توجهی از معاملات ندارند. مزیت این روش نسبت به روش تعهدی حسابداری این است که یک تجارت می تواند تمام پول فیزیکی خود را در دست داشته باشد.

با این حال ، اگر تجارت از طریق تأمین اعتبار داخلی کالاها را به اعتبار خود بفروشد ، پس نمی توان پرداخت های آینده را به حساب آورد ، زیرا حسابداری نقدی ، بر خلاف روش حسابداری تعهدی ، وسیله ای برای ضبط پرداخت های آینده ندارد. بنابراین ، شغلی که از روش حسابداری نقدی استفاده می کند ممکن است همیشه دقیق ترین دیدگاه ممکن از وضعیت مالی واقعی آن را ارائه ندهد.

نیاز به اصل تعهدی

پیچیدگی معاملات تجاری

روش تعهدی حسابداری به عنوان پاسخی به افزایش پیچیدگی معاملات تجاری مورد استفاده قرار گرفت. شرکت های بزرگی که کالاها را با اعتبار می فروشند ممکن است در مدت زمان طولانی از کالاهایی که قبلاً فروخته می شدند ، درآمد خود را دریافت کنند. ضبط چنین معاملات هنگامی که پرداخت ها اتفاق می افتد ، تصویری نادرست از وضعیت مالی شرکت را منعکس می کند ، در حالی که بازارهای مالی نیاز به گزارش به موقع و دقیق از امور مالی یک شرکت دارند.

با استفاده از روش حسابداری تعهدی ، مشاغل بزرگ می توانند دقیق ترین تصویر از وضعیت مالی شرکت را ارائه دهند.

اندازه گیری عملکرد یک تجارت در یک دوره خاص

هنگامی که یک تجارت می خواهد عملکرد واقعی خود را در یک دوره زمانی خاص بررسی کند - مانند یک چهارم یا یک سال مالی ، روش تعهدی حسابداری یک ابزار مفید است. این مبتنی بر اصل تطبیق است ، جایی که درآمدها برای دوره ای که کالاها و خدمات تحویل می شوند ، ثبت می شود و هنگام خرید کالاها و خدمات هزینه ها ثبت می شود (از این طریق با درآمد حاصل از هزینه های متحمل شده در همان دوره حسابداری می شود).

یکی از دلایلی که حسابداری تعهدی قادر به ارائه دقیق تر از عملکرد یک تجارت در یک دوره زمانی خاص است ، این است که می توان درآمدها و هزینه های آینده را به حساب آورد. اطلاعات مالی که تحت حسابداری تعهدی ثبت شده است ، تجارت را قادر می سازد معیارهای کلیدی مالی مانند حاشیه سود ناخالص ، حاشیه عملیاتی و درآمد خالص را محاسبه کند.

چرا GAAP به جای حسابداری نقدی از حسابداری تعهدی استفاده می کند

گزارش دقیق و مداوم

هدف اصلی GAAP داشتن قوانین دقیق و مداوم برای گزارشگری مالی است. استفاده از روش حسابداری تعهدی به دستیابی به این هدف کلیدی کمک می کند. هر زمان که یک تجارت یک کالا را به فروش می رساند ، حتی با اعتبار ، معامله بلافاصله ثبت می شود ، صرف نظر از پرداخت یا عدم پرداخت در آن زمان.

اگر GAAP با استفاده از روش حسابداری نقدی طرفداری کند ، پس از وقوع معامله ، فروش کالاهای فروخته شده با اعتبار ثبت نمی شود ، بنابراین عدم تعادل - اختلاف - بین موجودی و فروش ثبت شده ایجاد می شود.

شناخت درآمد

در حسابداری تعهدی ، یک تجارت هنگام کسب درآمد ، معامله درآمد را ثبت می کند. به عنوان مثال ، فرض کنیم که شرکت ABC توسط شرکت XYZ برای تهیه مصالح ساختمانی به ارزش 200،000 دلار در سایت ساخت و ساز در نیویورک قرارداد بسته است. این پرداخت ظرف 90 روز از تاریخ تحویل انجام می شود.

هنگامی که ABC مصالح ساختمانی را به XYZ تحویل می دهد ، معامله را به عنوان درآمد در کتابهای حساب خود ثبت می کند. زمان دریافت پرداخت یا دریافت ، بر ضبط درآمد تأثیر نمی گذارد.

محدودیت های اصل تعهدی

محدودیت قابل توجه اصل تعهدی حسابداری با نگاه به نمونه ای که فقط ارائه شده است به راحتی مشاهده می شود: فرض کنید شرکت XYZ هرگز برای مصالح ساختمانی پرداختی نمی کند؟بدیهی است ، چنین وضعیتی یک مشکل مالی واقعی و اساسی را برای شرکت ABC ایجاد می کند ، اما همچنین این شرکت را با مشکل حسابداری قابل توجهی ارائه می دهد.

حسابداری تعهدی ممکن است نشان دهد که در طی یک دوره حسابداری خاص ، سود حاصل از مشاغل ایجاد شده است در حالی که هنوز جریان نقدی ثبت شده دریافت نشده است. به طور بالقوه ، می تواند تجارت را به عنوان سودآور به تصویر بکشد ، حتی اگر فاقد جریان نقدی کافی برای تأمین مالی عملیات خود باشد. در موارد کمبود جریان نقدی شدید ، تجارت حتی ممکن است با وجود نشان دادن سود فعلی در صورتهای مالی خود ، ورشکسته شود.

قرائت های مرتبط

با تشکر از شما برای خواندن راهنمای CFI برای اصل تعهدی. برای ادامه پیشرفت در حرفه مالی خود ، منابع اضافی CFI در زیر ممکن است مفید باشد: